Aileen rent de New York Marathon voor het Beatrix Kinderziekenhuis

Aileen van der Neut

Nog te gaan

van totaal € 5.000 (108%)

Van 2015 tot 2021 werkte ik met veel plezier in het UMCG. Daar zag ik regelmatig kinderen vol energie door de gang heen scheuren op autootjes en loopfietsjes, met achterop een infuuspaal of andere medische apparatuur. Soms zag ik kinderen met veel minder energie, die op de meest rotte momenten in hun ziekte zich hier ook door hun verblijf heen moeten slaan. Ik vind het belangrijk dat ontwikkeling, zoals naar school gaan of kunnen blijven spelen en bewegen, gewoon door kunnen gaan in het ziekenhuis. En dat hier moeten zijn zo aangenaam als mogelijk is. Daarom loop ik de Marathon der Marathons voor het Beatrix Kinderziekenhuis. Op een supertoffe plek, voor een supergoed doel! Sponsor je mij?

€ 250 opgehaald

€ 500 opgehaald

€ 1.000 opgehaald

Eerste donatie ontvangen

10 donaties ontvangen

25 donaties ontvangen

50 donaties ontvangen

Een blogbericht geplaatst

Toon meer
Bekijk alle
30-04-2022 | 10:05
28-04-2022 | 16:04 Mooi doel Aileen! Succes!!
28-04-2022 | 10:46 Prachtig, en zo'n belangrijk doel! Heel veel succes Aileen!
26-04-2022 | 16:48 Super goed, heel veel succes met trainen!!
26-04-2022 | 16:40
Bekijk alle

Dagboek van een marathonloper - jaar 3

25-04-2022 | 09:47 He, waar is die 'bijna' gebleven? Ik ben niet meer een bijna-marathonloper. Sinds 24 oktober afgelopen jaar ben ik er een. Zo'n gek die 42,195km lang heeft lopen lachen, zwaaien, huilen (meer dan eens, biecht ik op, van geluk) en ondertussen nog voet voor voet is blijven rennen. Een aantal weken voor de New York Marathon werd bekend dat de grenzen van de VS een dag na de NY Marathon open zouden gaan voor Europeanen. Ik zat op dat moment in Wenen, net van boord van mijn vlucht. En ik weet nog dat ik niet eens emotie voelde, maar binnen een minuut zei: oke, dan ga ik Rotterdam lopen. Want al die opgebouwde energie moet eruit. Die 32 trainingskilometers, meer dan een half jaar lang iedere zondag 1,5 tot 3 uur op pad moeten zijn met energie-gelletjes en dextro-voorraaden, die moeten eruit. En dat roze Beatrix Kinderziekenhuisshirt met mijn naam erop, dat wil ik dragen. Met trots, om voor dit mooie doel te lopen. En zo geschiedde. Ik kocht een kaartje over en belandde op zondag 24 oktober in het startvak vlakbij Lee Towers. Nou, en als je dan je emoties door je lijf voelt razen bij Lee Towers' welbekende "you'll never walk alone" , dan weet je dat je ze allemaal niet meer helemaal op een rijtje hebt. 4 uur en 12 minuten lang heb ik alleen maar keihard genoten en gelachen. Wat een publiek, rijendik, schreeuwend, juichend, mn naam roepend, lachend. Hoewel ik af en toe wel zin had in het bier dat ik langs de kant zag, beloofde ik mezelf een paar neutjes aan het eind van de rit. Eerst dit maar even volbrengen. In mn roze Beatrix-shirt. Wat een vreemd gevoel dat je na 21 kilometer jezelf op de gedachte betrapt "zo, het inlooprondje is gedaan, nu gaat het beginnen". Totally nuts. En dat je na 32 km denkt: "hier begint het niemandsland, want dit stukje ken ik nog niet". En dat je na 36 km denkt "die man met de hamer die zou nu toch wel een keer voorbij moeten komen toch? Vreemd.". Dat je na 37 km je vriendinnen uitzinnig ziet juichen, en je ze wilt knuffelen en alweer een traan moet laten (ja, inderdaad, alweeeeer een). De talloze fantastische spandoeken, de Coolsingel in zicht, en die laatste 2 km nog even lekker sprinten. Je rent je andere vrienden straal voorbij, omdat je zo hyper bent dat je ze helemaal niet ziet. En bij de finish nog even op de medaille af rent omdat je m zo graag om je nek wilt. En daar was het bier. En de sultana's, het beste wat je op dat moment kunt overkomen. Want = honger na 4 uur rennen. Wat een onvergetelijke ervaring was dat!  En opeens zijn we een half jaar verder. De marathon van Rotterdam voelt alweer als een eeuw geleden, en de afgelopen maanden werden geplaagd door gebrek aan motivatie om lange duurlopen te maken. Ik kreeg covid, had daar nasleep van met trainen, liep de nodige borrels en feestjes af, en vond 5 km al wel snel genoeg. Maar marathonjaar 3 lonkt. Ik wil me nog een laatste jaar inzetten als ambassadeur voor het Beatrix Kinderziekenhuis. Ook al is Groningen inmiddels ver weg, het beeld van wat donaties aan dit kinderziekenhuis kunnen doen voor kinderen qua sport&spel en leuke activiteiten, staat in het geheugen gegrift. Het maakt veel verschil of je je als kind kunt ontwikkelen terwijl je ziek bent, en of er voldoende afleiding is, voor het ziekteproces dat deze kinderen doormaken. En daar ren ik graag nog een derde jaar rondjes voor!  Alle donateurs die tot nu toe hebben gesponsord wil ik onwijs bedanken. Want er is in totaal de afgelopen 2 jaar al een heel mooi bedrag opgehaald. Heb je nog niet gesponsord? Dat kan nog steeds! Via de link op deze actiepagina. Dan trek ik mijn schoenen weer aan voor nog een rondje. Op naar New York. Jaar 3. 
Lees meer