Aileen rent de New York Marathon voor het Beatrix Kinderziekenhuis

Aileen van der Neut

Nog te gaan

Qr
van totaal € 5.000 (103%)

Sinds 2015 werk ik met veel plezier in het UMCG. Daar zie ik regelmatig kinderen vol energie door de gang heen scheuren op autootjes en loopfietsjes, met achterop een infuuspaal of andere medische apparatuur. Soms zie ik kinderen met veel minder energie, die op de meest rotte momenten in hun ziekte zich hier ook door hun verblijf heen moeten slaan. Ik vind het belangrijk dat ontwikkeling, zoals naar school gaan of kunnen blijven spelen en bewegen, gewoon door kunnen gaan in het ziekenhuis. En dat hier moeten zijn zo aangenaam als mogelijk is. Daarom loop ik mijn allereerste marathon voor het Beatrix Kinderziekenhuis. Op een supertoffe plek, voor een supergoed doel! Sponsor je mij?

Breng deze pagina extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken van deze pagina, dus ook vrienden, familie, collega's, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is, dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
11-10-2021 | 15:25 Zooooo trots op m’n nicht , die voor elkaar krijgt wat ze wil! Wát een kanjer en wát een mooi doel!
11-10-2021 | 13:17
22-09-2021 | 10:24
22-09-2021 | 10:01
22-09-2021 | 08:59
Bekijk alle

Dagboek van een bijna marathonloper - 4

11-10-2021 | 13:10 Nog 4 weken te gaan. En ik kan inmiddels met recht zeggen dat ik een bijna marathonloper ben! 32 kilometer op de teller, en ik voel me nog super fris en fruitig. En blessurevrij! En het allermooiste is: mijn streefbedrag voor het Beatrix Kinderziekenhuis is inmiddels gehaald. Ruim 5100 is er gedoneerd, fantastisch! Heel veel dank aan alle sponsoren, en in het bijzonder aan de shirtsponsoren Freesmij en Multicell, aan oude collega's bij het UMC Groningen en nieuwe collega's bij Boer & Croon. Door jullie donaties is het Beatrix Kinderziekenhuis in staat om goede zorg voor zieke kinderen te kunnen blijven leveren. Waarbij ook aandacht voor de ontwikkeling van het kind hoort, en daarvoor is nu een prachtig bedrag gedoneerd.  Gister heb ik mijn laatste lange training gehad. Het zit erop! Vanaf nu mag ik gaan "taperen". De komende 2 weken ga ik veel korte snelle 5km loopjes doen, veel Krachttraining en yoga. Over 2 weken nog een snelle halve marathon, en daarna doe ik niet zoveel meer :-) (behalve de halve week op een foamroller liggen).  De laatste lange training was ook meteen een feestje. Ik voelde me de hele weg onoverwinnelijk! Een route van 26 kilometer naar de start van de 4 mijl van Haren naar Groningen. Even snel wat water en sportvoeding erin, het 2e "gelletje" van de run, startnummer opspelden, en hup daar ging ik. En opeens liep ik in een menigte mijn eerste hardloopwedstrijd in meer dan anderhalf jaar tijd! Wat bizar! Ik heb ruim een half uur ontzettend genoten van het vele publiek langs de kant van de weg van Haren naar Groningen. Wat een mensen, en wat een enthousiasme! Ik liep met kippenvel van blijdschap van al die juichende mensen en het eigen gevoel van onoverwinnelijkheid, en ik dacht: zo gaat dit ook voelen bij de marathon. Van 27 tot 30 kilometer had ik het echt zwaar, ook omdat ik de hele weg vanaf de eerste kilometer al met een pace van 5.45-5.50, terwijl mijn "duurlooptempo op gevoel" meer rond de 6 minuut per kilometer ligt en ik voor NY zelfs van plan ben om lekker tussen de 6.15 en 6.30 te starten. Lekker sjokken, het hoeft niet snel. Maar gister liep ik super happy en fit vanaf de eerste kilometer en ik kreeg mezelf eigenlijk niet zover om langzamer te lopen. Dus, daar kwam het moeilijke moment tussen 27 en 30 kilometer. Even 50 meter gewandeld bij de drankpost om water te drinken en mezelf tot rust te brengen. Ik zag er vast even heel verbeten uit, wat ik ontzettend lollig vond omdat niemand om me heen natuurlijk door had dat ik niet zo stuk van die 4 mijl was, maar van de 26 km oftewel 2,5 uur rennen die daaraan vooraf gingen :-) En daar kwam de Herestraat in zicht. Met een favoriet liedje in mijn oordopjes liep ik de voor Groningen zo welbekende Herestraat in. Het voelde als een overwinning en een afscheid tegelijk. Een afscheid van 2 jaar trainen en kilometers vreten, van steeds langer wordende duurlopen en steeds verder grenzen verleggen, zowel fysiek als mentaal. En een afscheid van Groningen, omdat ik na 11 jaar Groningen recent in Amsterdam ben gaan werken en het noorden binnen niet al te lange tijd helemaal zal gaan verlaten. Vol adrenaline en kippenvel door dit moment ben ik de laatste 500 meter breed lachend en een tikje emotioneel naar de finisht gevlogen. Met daar vlak voor de finish mijn juichende, nee, schreeuwende  vriendinnetjes Judith en Ivona. 32km in m'n zak. Het zware trainen zit erop. Vanaf nu af aan lekker "taperen" en duimen dat de Amerikaanse grenzen voor 7 november open gaan. En een plan B bedenken bij welke marathon ik anders mijn opgebouwde energie eruit ga gooien :-)     
Lees meer